Herman Smorenburg (1958) werd geboren in Alkmaar. Na zijn beeldende opleiding in Amsterdam, bestudeerde hij de klassieke techniek van het glaceren over een monochrome onderschildering. Dit resulteerde in een manier van werken die wordt gekenmerkt door grote subtiliteit van kleurwerking en fijnzinnige gradaties van licht en schaduw. Zijn thematiek wordt bepaald door mythische en visionaire landschappen, soms met architectonische elementen die verwijzen naar een ver verleden. Voornamelijk vrouwelijke personages bevolken de wereld van zijn dromen. Zij nodigen de toeschouwer uit om de eenzame landschappen te betreden en de stilte en sereniteit van deze mysterieuze werelden te ondergaan.

‘Het gaat erom enig licht te schijnen op het diepste verlangen en de hoogste idealen van de mens in relatie met zijn bestaan. Hiermee geef ik aan mijn werk richting en zin. In dit opzicht weet ik mij verwant met de negentiende-eeuwse romantiek en het symbolisme en hedendaagse stromingen zoals de fantastische kunst en het visionair realisme. De waarde van een kunstwerk wordt voor mij eerder bepaald door de inherente kwaliteit en kracht om de innerlijke wereld van de beschouwer te raken dan door de formele kwaliteiten en eigenschappen van het kunstwerk zelf. Mijn schilderijen zie ik als archetypische voorstellingen, als universele iconen die grotendeels zijn losgehaakt van de begrenzingen van tijdgeest en cultuur. Zij nodigen de toeschouwer uit om de psychische kracht waarmee de voorstelling is geladen, te ondergaan. Deze interactieve werking van de kracht van verbeelding is de diepste drijfveer van mijn kunstenaarschap.’ - Herman Smorenburg